Κάπου πριν την άνοιξη

Από τα αποφθέγματα του χαμένου ποδηλάτη

Με κοιτάει με το πιο γνωστό της βλέμμα. Χαμογελάει στενάχωρα ενώ προφέρει το όνομά μου. Ξέρω τι θα ακολουθήσει πάλι. Δεν φταίω εγώ, πάλι. Η ζωή την ασφυκτιά, πάλι. Πρέπει να γνωρίσει κι άλλο τον κόσμο, πάλι. Κοιτάω τον σκοτεινό ουρανό για να μην αντικρύσω τα φουρτουνιασμένα μάτια της, πάλι. Ξέρω. Είμαι ο μόνος που την έκανε να πιστέψει στην αγάπη, πάλι. Κάνω να μιλήσω, αλλά δεν μπορώ να την διορθώσω για την διαφορά έρωτα και αγάπης που τα έχει μπλέξει στο κεφάλι της, πάλι. Ακούω πάλι. Αναρωτιέται πάλι, πώς κάποιος με σεταρισμένες πιτζάμες είναι δυνατόν να είναι με κάποια σαν εκείνη που δεν ταιριάζει ούτε τις κάλτσες της. Με βεβαιώνει ότι πονάει περισσότερο από εμένα, πάλι. Λέει ότι τα ουράνια την πιέζουν στο έδαφος όταν δεν είναι μαζί μου, πάλι. Νιώθει τα χέρια της να τρέμουν όταν με πλησιάζει, πάλι.

Κάνει μία παύση, πάλι. Κλείνει τα μάτια έτοιμη να συνεχίσει. Δεν ξέρω τι από όσα έχω ξανακούσει θα ειπωθεί τώρα, όμως αυτό δεν με σταματάει. Στρέφομαι προς την αντίθετη κατεύθυνση ενώ οι αρθρώσεις μου διαμαρτύρονται. Όσο απομακρύνομαι καταλαβαίνω ότι δεν μου φωνάζουν τα κόκκαλά μου αλλά οι σκέψεις μου.

Μην την αφήσεις να σε σπρώξει μακριά, θα πέφτετε και οι δύο στην άβυσσο χωριστά και το μόνο που θα μπορείς να κάνεις είναι να την βλέπεις. Πώς θα αποτρέψεις την πτώση της από εκεί; Δεν θέλει την βοήθειά σου, την χρειάζεται. 

Χρειάζομαι κι εγώ την βοήθειά μου, πρέπει να επιστρέψω στο μηδέν. Όμως όσο κι αν πονέσει η πρόσκρουση, ξέρω ότι το συναίσθημα της πτώσης θέλω να επιστρέψει.  

Artwork: Αθηνά Βακάλη