Ο κόμπος

Όταν ήμουνα μικρή κάπου στα τρία κατάπια ένα κόμπο

Τον κατάπια καταλάθος νομίζω

ή επίτηδες

ή κάποιος μου τον έβαλε στο στόμα και εγώ δεν ήξερα τι να τον κάνω 

ή τον βρήκα σε μια συρταριέρα παρατημένο πάνω 

Και ο κόμπος ταξιδεύει στο σώμα μου από τότε, σφιχτοδεμένος και άλυτος

Και ο κόμπος είναι στο στόμα μου 

Και δένει τη γλώσσα μου 

Και οι λέξεις παγιδεύονται μέσα του 

Και το στόμα μου κλείνει 

Και δεν λέω τίποτα ή το στόμα μου ανοίγει χωρίς τη θέληση μου και λέει συνέχεια "ναι"

Και ο κόμπος είναι στο λαιμό μου 

Και τον γαργαλάει και με πνίγει και δεν μπορώ να πάρω αέρα 

Και άλλες φορές με πνίγει με τον αέρα και κάθε φορά που απλώνω το χέρι μου να τον πιάσω εξαφανίζεται

Και ο κόμπος είναι στο στομάχι μου 

Και στριφογυρίζει σαν να είναι σε πλυντήριο και όταν τελειώνει η πλύση αυτός μένει 

Και για την επόμενη και 

την μεθεπόμενη και 

τη πλύση μετά από αυτή 

και γίνεται ο πιο καθαρός κόμπος του κόσμου

Και τα ρούχα μπαινοβγαίνουν πλυμένα και άπλυτα αλλά ποτέ αρκετά καθαρά

Το μόνο καθαρό είναι ο κόμπος και αυτός με κάνει να αισθάνομαι πιο βρώμικη από ποτέ

Και ο κόμπος είναι στα πόδια μου και τα εμποδίζει να περπατήσουν 

Και εγώ τρέχω για να του ξεφύγω μέχρι να μου κοπεί ανάσα και τότε

Ο κόμπος πηγαίνει στα πνευμόνια μου και τα δένει

Και με κάθε εκπνοή γίνονται όλο και πιο μικρά μέχρι που συρρικνώνονται τόσο που σχεδόν δεν μπορώ να αναπνεύσω αλλά ποτέ αρκετά ώστε να πάψω να αναπνέω

Μια κλωστή ανάμεσα στην παράνοια και τον θάνατο από την οποία κρέμομαι μανιωδώς

Μέχρι ο κόμπος να φύγει 

πάλι και να πάει στο μυαλό μου και να τυλιχτεί ανάμεσα στις αυλακώσεις του και 

να παγιδεύσει κάθε παραστρατημένη σκέψη φυλακίζοντας τη μέσα στα δίχτυα του

αυξάνοντας έτσι τον όγκο του.

Και ο κόμπος 

μεγαλώνει και σφίγγεται 

και σφίγγεται και μεγαλώνει 

και νομίζω κάποια μέρα θα σταματήσει να χωράει στο σώμα και θα χρειαστεί να τον λύσω.

Μα εγώ δεν θέλω να τον λύσω

Γιατί θα μείνει ένα κενό το οποίο δεν ξέρω πως θα γεμίσω 

Artwork: Αθηνά Βακάλη