Αυτό είναι ένα μήνυμα

Αυτό είναι ένα μήνυμα για να σου κάνει παρέα όσο πίνεις γαλλικό καφέ στην κόκκινη κουπίτσα σου δίπλα από το παράθυρο σου.

Επίσης αυτό είναι ένα μήνυμα που γράφω πίνοντας στιγμιαίο καφέ με γάλα (ακόμα αυτό το σίχαμα πίνω) στην δική μου Χριστουγεννιάτικη κόκκινη κούπα. Είναι μεγαλύτερη από τη δικιά σου (ναι το πίνω και σε ποσότητα το σίχαμα). Η πλάτη μου είναι κολλημένη στο καλοριφέρ και αυτή τη βδομάδα έχω στρώσει το κόκκινο τραπεζομάντηλο αυτό που αντανακλά ζεστασιά στους άσπρους τοίχους της κουζίνας μου.

Όταν σε ρώτησα “τι χρώμα πιστεύεις ότι είμαι;” ήμουν σίγουρη ότι θα πεις ότι είμαι κόκκινο. Εξεπλάγην όταν είπες ότι είμαι πράσινο. Και εξεπλάγην γιατί κι εγώ το ίδιο πιστεύω αλλά νόμιζα ότι οι άνθρωποι με βλέπουν ως κόκκινο. Με κάποιον τρόπο φαίνεται να με έβλεπες όπως με βλέπω εγώ, κάτι καθ’ όλα τρομακτικό και αρκετά αναπάντεχο. Πασχίζεις συνεχώς να με κάνεις να με δω από τα μάτια σου, ενώ τελικά ίσως να βλέπουμε το ίδιο πράγμα. Ίσως ο άνθρωπος που βλέπουμε απλά, να μας προκαλεί διαφορετικά συναισθήματα.

Μου αρέσει πολύ το κόκκινο. Πιθανώς να το έχεις προσέξει. Έχει αρκετά χρόνια που χρησιμοποιώ κόκκινες πινελιές στην καθημερινότητα μου. Ξεκίνησε από μια τσάντα, την αγαπημένη μου τσάντα που μου πήρε ένας φίλος μου για τα γενέθλια μου στη Δευτέρα γυμνασίου. Ήταν το τέλειο μέγεθος και το καλύτερο ήταν ότι την φορούσες χιαστί. Μετά ακολούθησαν κόκκινα γυαλιά ηλίου, κόκκινα σταράκια, κόκκινες κάλτσες, κόκκινο κραγιόν, κόκκινο κασκόλ, κόκκινο καρό τραπεζομάντηλο στο τραπέζι της κουζίνας. Κόκκινο κουτί από σάλτσα ντομάτας το οποίο έκανα μολυβοθήκη και τώρα με κοιτάει στο γραφείο μου. Κόκκινο κεράκι με άρωμα κανέλα και κάρδαμο.

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η αγάπη είναι κόκκινη. Δεν ξέρω αν συμφωνώ ή διαφωνώ (ναι αυτή είναι η θέση μου σε πολλά θέματα όπως ίσως πρόσεξες. Προσπαθώ να μην διαμορφώνω απόψεις με ελλιπείς πληροφορίες). Η αγάπη, ο έρωτας συμβολίζονται με αυτό το χρώμα. Το χρώμα που δανείστηκαν οι ερωτευμένοι και κάθε 14 Φλεβάρη πλημμυρίζουν το οπτικό μου πεδίο με μπαλόνια σε σχήμα καρδιάς που γράφουν μέσα “I love you” σε μια γλώσσα ξένη, μια γλώσσα στην οποία επιτρέπεται να το ξεστομίσεις. Ίσως για αυτό το αίμα να είναι κόκκινο. Γιατί είμαστε γεμάτοι αγάπη.

Είπες ότι βλέπεις τον εαυτό σου κόκκινο. Με αυτό ξέρω ότι διαφωνώ. Το κόκκινο έχει κάτι άγριο, κάτι βίαιο και δεν σε έχω συνδέσει με τίποτα από τα δύο. Αν ήσουν χρώμα θα ήσουν μπλε-γκρι ραφ. Ταιριάζει και στα χρώματα σου. Ή ίσως ένα απαλό κίτρινο παστέλ, όχι εκτυφλωτικά φωτεινό, αλλά αρκετά ανοιχτόχρωμο έτσι ώστε να σε ζεσταίνει, να σε αγκαλιάζει με έναν τρόπο φιλικό, με έναν τρόπο διακριτικό. 

Ελπίζω οι ασυναρτησίες μου να σου κρατάνε καλή παρέα. Μπορεί για αυτό να μην μιλάω πολύ. Φοβάμαι ότι μπερδεύω τα λόγια μου, ότι κάνω παύσεις στα σημεία που δεν πρέπει, ότι ο τόνος μου δεν είναι ο σωστός και η σειρά με την οποία εκφράζω την σκέψη μου ανάκατη. Νιώθω περισσότερη ασφάλεια όταν γράφω. Κάποια στιγμή θα έρθει η ώρα να ξεπεράσω αυτον τον φόβο και να πάψω να κρύβομαι πίσω από λέξεις που δεν έχω το θάρρος να ξεστομίσω.

Αυτό είναι ένα μήνυμα που μιλούσε για κάτι που μου αρέσει. Και τώρα αυτό το μήνυμα τελείωσε.

Artwork: Νάντια Σαμπατάκου