Think pink... ή μήπως όχι;

Προτείνω να ακούσετε το τραγούδι Roz Gialia από capette, Nalyssa Green (credits Εύα Καλδέλη)

Κάποιες φορές οι πιο απλές φράσεις μας κουβαλάνε βάρος, όχι επειδή είναι λάθος, αλλά επειδή τις έχουμε ακούσει τόσες φορές που αρχίζουν να μοιάζουν με κανόνα.

Και κάπως έτσι, μια μέρα, καθώς ο ήλιος ξεπροβάλλει, ξυπνάω και βλέπω στο κινητό μου ένα μήνυμα στην ομαδική μας που στην αρχή μου φαίνεται απλώς αστείο:

«Γι’ αυτό πάντα σκέφτεσαι θετικά, γιατί στα αγγλικά είναι think pink.»

Γελάω. Ναι. Αλλά μετά… το κρατάω μέσα μου. Γιατί το διάβασα και κάτι σκάλωσε.

Γιατί σκέφτομαι θετικά; Και τι σημαίνει στ’ αλήθεια «σκέφτομαι θετικά»; Και γιατί οι άλλοι με βλέπουν σαν ένα φωτεινό, χαρούμενο άτομο — σαν να είμαι πάντα “κάτι καλό”;

Κάπου εκεί, το μυαλό μου πάει στο ροζ.

Το ροζ είναι τρυφερό. Απαλό. Έχει κάτι παιδικό, κάτι αθώο. Στην ψυχολογία συνδέεται με τη ζεστασιά, την ηρεμία, την ισορροπία. Ένα χρώμα που σε κάνει να νιώθεις πως όλα θα πάνε καλά. Πως υπάρχει χώρος να αναπνεύσεις. Πως τα πράγματα γίνονται λίγο πιο ήσυχα. Και ναι… είναι το χρώμα μου.

Είναι δύσκολο να είσαι ένας “ροζ άνθρωπος”.

Γιατί όταν οι άλλοι σε συνηθίσουν έτσι, αρχίζουν να περιμένουν από εσένα συγκεκριμένα πράγματα. Ένα χαμόγελο. Μια αγκαλιά. Μια καλή κουβέντα. Να είσαι πάντα “φως”. Πάντα “ήλιος”. Πάντα “εντάξει”.

Και τότε έρχεται η ερώτηση:

Πότε μου κόλλησε αυτή η ταυτότητα; Πότε αποφασίστηκε ότι εγώ πρέπει να είμαι αυτό; Και γιατί όταν δεν είμαι, μοιάζει σαν να χαλάει η ροζ εικόνα μου;

Σαν να μην ταιριάζει πάνω μου το “δεν είμαι καλά”. Σαν να είναι κάτι που δεν επιτρέπεται. Κάτι που χαλάει την ατμόσφαιρα.

“Μην κατσουφιάζεις.”

“Μην κλαις.”

“Μην ανησυχείς.”

“Χαμογέλα.”

Και στην αρχή ίσως τα ακούς απ’ έξω. Αλλά κάποια στιγμή… τα λες εσύ στον εαυτό σου. Και κάπως έτσι αρχίζεις να νιώθεις ότι το να στεναχωριέσαι είναι αποτυχία. Ότι το να φοβάσαι σημαίνει ότι “δεν το χειρίζεσαι”. Ότι αν πεις δυνατά “δεν είμαι καλά” τότε κάτι πάει στραβά. Και καταλήγεις να το καταπίνεις. Να το σπρώχνεις κάτω από το χαλί. Να το ντύνεις με ένα χαμόγελο.

Γιατί… think pink, ρε γαμώτο. Κι εδώ είναι που εμφανίζεται κάτι που δεν το λέμε συχνά: την πίεση του να είσαι καλά, ακόμα κι όταν δεν είσαι. Η ιδέα ότι όσο δύσκολη, άβολη ή στενάχωρη κι αν είναι μια κατάσταση, πρέπει να κρατήσεις “θετική στάση” απέναντί της. Σαν να μην έχεις δικαίωμα να λυγίσεις. Σαν το “όλα για καλό” να είναι η μόνη αποδεκτή απάντηση.

Μόνο που… μήπως όχι;

Μήπως αυτό δεν είναι πάντα “αρνητικότητα”;

Μήπως είναι απλώς ρεαλισμός; Μήπως είναι απλώς η αλήθεια μου εκείνη τη στιγμή; Μήπως το να νιώθεις δεν σημαίνει ότι “ελκύεις κακό”, αλλά ότι είσαι άνθρωπος; Γιατί γίνεται τόσο εύκολα το “μην είσαι έτσι” να σημαίνει “μην είσαι”; Γιατί πρέπει να αποδεικνύεις συνέχεια ότι είσαι εντάξει, αντί απλώς να σου επιτρέπεται να μην είσαι;

Και ναι… το να είσαι ένας “ροζ άνθρωπος” μπορεί να είναι όμορφο. Αλλά μπορεί και να είναι βάρος. Μια ταυτότητα που δεν διάλεξες εσύ. Σου την φόρεσαν επειδή κάποτε χαμογέλασες λίγο παραπάνω, χάρηκες λίγο παραπάνω, ενθουσιάστηκες λίγο παραπάνω — και μετά, ξαφνικά, δεν σου επιτρέπεται να είσαι κάτι άλλο.

Όλες αυτές οι σκέψεις κάνουν σβούρες στο κεφάλι μου και με κάνουν να αναρωτιέμαι αν όντως είμαι αυτός ο ροζ άνθρωπος ή αν θέλω απλά την αγάπη που δεν μου προσφέρθηκε ή που μάλλον δεν μου δόθηκε με τον τρόπο που θα ήθελα. Δεν έχω απάντηση πάνω σε αυτό. 

Υπάρχει όμως (πάλι καλά) μια στιγμή που όλα στο μυαλό μου ησυχάζουν.

Όταν γυρνάω στο ροζ δωμάτιό μου.

Με τον ροζ καναπέ μου, τα ροζ ρούχα πάνω στη ροζ καρέκλα μου, τα ροζ σουβέρ μου, τα ροζ μαξιλάρια μου, τα ροζ κάδρα μου στον τοίχο. 

Και όταν μπαίνει ο ήλιος μέσα από τις ροζ κουρτίνες μου, αρχίζω και είμαι αυτός ο ροζ άνθρωπος και αρχίζω να βλέπω τα πράγματα από μια πιο θετική χροιά. 

Αλλά αυτήν τη φορά, δεν είναι επειδή “πρέπει”. Δεν είναι επειδή “έτσι είναι σωστό”. Δεν είναι για να μην απογοητεύσω κανέναν.

Είναι επειδή αυτός ο χώρος είναι δικός μου. Το σπίτι μου. Ο τόπος όπου δεν χρειάζεται να αποδείξω τίποτα. Ο τόπος όπου το ροζ δεν είναι ρόλος — είναι αγκαλιά.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι το πιο σημαντικό:

όχι να σκέφτομαι μόνιμα θετικά, αλλά να μπορώ να είμαι αληθινή, ότι και αν σημαίνει αυτό.

Να χωράω μέσα μου και το ροζ και το γκρι. Και το φως και τη σκιά. Και το “είμαι καλά” και το “δεν είμαι καλά σήμερα”.

Γιατί το ροζ δεν σημαίνει ότι δεν πονάω.

Σημαίνει απλώς ότι, ακόμα κι όταν πονάω…θέλω να φέρομαι στον εαυτό μου με τρυφερότητα.

Υ.Γ Ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Ειρήνη-Όλγα Αλεξανδρίδου για την έμπνευση και την φωτογραφία  <3

Artwork: Χριστίνα Παπαχαρίτων