To be (blue) or not to be (blue)?
Ιδού η απορία, η δική μου τουλάχιστον. Γίνεται το μπλε, το πιο ανθρώπινα θλιμμένο χρώμα, να αποδείξει ότι στην μελαγχολία υπάρχει και βάθος; Λοιπόν σε μια θάλασσα του μπλε, μπορείς να βουλιάξεις ή να πλεύσεις. Αντίθετα, τα blues , οι μπλε μελωδίες, έχουν την δύναμη ή την εξουσία να βυθίσουν στην θλίψη και παράλληλα ανυψώνουν κάθε βάρος μακριά από τον ακροατή.
Μπορώ να πω ότι όταν έχω τα μπλε μου, ζω δύο πολύ διαφορετικές στιγμές την μια δίπλα στην άλλη. Γράφω τα μπλε μου και ακούω τα μπλε μου. Ένα μπλε στυλό απέναντι από κάθε blue note. Είναι όμως κάποιες στιγμές πιο ελκυστικό να ακούω τα μπλε μου, τα τραγούδια που έχω αποφασίσει ότι μοιάζουν με αγκαλιά. Ίσως με ελέγχει η αποφυγή καταγραφής των προβλημάτων μου ή μια σύνδεση με την μουσική την οποία δεν μπορώ να εξηγήσω. Αλλά είναι πάντα τόσο καθηλωτικές οι μπλε μελωδίες, ειδικά όταν δεν θέλω να ανακατεύσω τον πυθμένα της ενόχλησης μου με ένα στυλό . Όχι, η μπλε μουσική ρέει στις φλέβες μου και βγαίνει από τα μάτια μου. Αν με ανοίξουν, θα βρουν νότες αντί για ερυθρά αιμοσφαίρια και αυτό είναι ένα από τα πιο μπλε χαρακτηριστικά μου.
Συνήθως, το μπλε αντιμετωπίζεται ως το χρώμα της μελαγχολίας και της θλίψης. Ίσως οι μπλε σκιές που καμία φορά βαραίνουν τα μάτια να είναι υπαίτιες του χαρακτηρισμού. Βέβαια, αρκετοί ταυτίζουν το συναίσθημα I feel blue με την εμπειρία επιβίωσης. Έτσι κι εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ να είμαι blue χωρίς τον απαραίτητο ενθουσιασμό της ζωής. Καθώς when I'm feelin' blue a guitar's comin' through to soothe me, εμένα και όσους θα ήθελαν.
Η μπλε μουσική χαρακτηρίζει τόσο την ύπαρξή μου που θα μπορούσα να ταυτιστώ με εκείνο το κορίτσι του don mclean που τραγουδούσε τα blues και κάθε φορά που κάποιος της ζητούσε ένα καλό νέο, she just smiled and turned away, σίγουρα με μελαγχολική απογοήτευση. Από την άλλη, η μπλε μουσική ταιριάζει παντού καθώς αιχμαλωτίζει κάθε υπόκωφο συναίσθημα που συχνά αποφεύγεται, όμως εδώ έχει εκφραστεί με τόσο διαχρονικό τρόπο. Και είναι τόσοι που μοιράστηκαν τα ίδια μπλε, σε διαφορετικές αποχρώσεις ο καθένας. Μουσικοί από παντού και πάντα, που μοιράζουν την ψυχή τους σε παρτιτούρες και λένε ο ένας στον άλλον you cured my January blues. Όλους αυτούς τους κρατάω για πάντα στο blue hotel του Chris Isaak, να τραγουδάνε όπως τα φαντάσματα, την συναισθηματική θάλασσα.
Τα μπλε απλώνονται σε γη, θάλασσα και ουρανό. Τόσες φορές περπάτησα υπό πανσέληνο με το blue moon ακούγοντας τις διασκευές κάθε καλλιτέχνη, όλες διαφορετικές με την ίδια ιστορία. Και είναι πάντα η ίδια ιστορία, μόνο που μου φαίνεται ότι την ακούω ξανά πρώτη φορά. Ίσως να την αποστηθίσω όταν με επισκεφτεί.
Όμως, για την ώρα μου φτάνουν τα μπλε μάγια που χρωματίζουν λίγο τις γκρι πόλεις. I've watched my house burnin' blues χορεύοντας με την πιο υπέροχη συντροφιά, ο καθένας στον ρυθμό του. Μερικές φορές ακόμα και οι τραγικά μπλε-προς μαύρο στιγμές απομακρύνονται μέσα στο blue train με την θέλησή τους ή και όχι.
Artwork: Αθηνά Βακάλη
