Δεν είναι νότες μωρό μου η μουσική

Προτείνω να ακούσετε το “Nocturne No.13 in C Minor, Op.48 No.1” από Frédéric Chopin

Ήμουν μόλις οκτώ χρονών όταν ανέβηκα για πρώτη φορά εκείνες τις σκάλες. Κρατούσα τη ροζ τσάντα μου και φορούσα τα κόκκινα γυαλιά μου - ναι, από τότε υπήρχε μια μικρή γκαβομάρα. Ανέβαινα αργά, σχεδόν διστακτικά, σαν να ένιωθα πως κάτι σημαντικό με περίμενε, χωρίς όμως να ξέρω τι.

Έφτασα στο δεύτερο όροφο και στάθηκα έξω από το Β4. Περίμενα να δω κι άλλα παιδιά, να χαθώ μέσα σε φωνές και παρουσίεςα. Μα στην πραγματικότητα δεν υπήρχε κανείς. Μόνο εγώ. Και αυτή η σιωπή με έκανε να νιώθω ακόμη πιο μικρή, ακόμη πιο ντροπαλή.

Όταν μπήκα, ένιωσα σαν να πέρασα σε έναν άλλο κόσμο. Αφίσες στους τοίχους, πίνακες, ζωγραφιές, φυτά που έδιναν ζωή στο χώρο. Ένα γραφείο. Δύο πιάνα. Δύο καρέκλες δίπλα τους - η δική της και η δική μου. Σαν να με περίμεναν.

Μια κοπέλα έκανε μάθημα. Κάθισα σε μια μικρή ξύλινη καρέκλα και την κοιτούσα χωρίς να το καταλάβω. Άκουγα. Και κάπου εκεί γεννήθηκε μια σκέψη: «Θέλω κι εγώ να μπορώ να παίξω έτσι».

Και τότε την άκουσα να λέει:

«Πιο δυνατά, πιο ζωντανά».

Η κοπέλα έφυγε. Ήρθε η σειρά μου.

«Κάθισε, χρυσό μου».

Και τότε συνέβη κάτι που δε θα ξεχάσω ποτέ.

Το μικρό μου χέρι άγγιξε για πρώτη φορά τα πλήκτρα. Ήταν μια απλή κίνηση - κι όμως, ένιωσα σαν να άνοιξε μια πόρτα μέσα μου. Δεν το καταλάβαινα τότε, αλλά εκείνη τη στιγμή κάτι άλλαξε για πάντα. Είχα μαγευτεί. Ένας καινούριος κόσμος άρχισε να ξεδιπλώνεται μπροστά μου. Μέχρι τότε είναι σαν να μην υπήρχε η μουσική μέσα μου - σαν να μην άκουγα πραγματικά.

Οι νότες έγιναν παιχνίδι. Έγιναν φωνή.

«Μι σολ σι ρε φα, φα λα ντο μι» - μια μικρή μελωδία που για μένα ήταν ένας ολόκληρος κόσμος.

«Το χεράκι σου θα είναι σαν γεφυρούλα», μου είπε, «και το πιάνο ένα ρυάκι που κυλά από κάτω».

Και κάπως έτσι, χωρίς να το καταλάβω, πέρασα απέναντι.

Από εκείνη τη μέρα άρχισα να ακούω αλλιώς. Να ψάχνω μουσικές, να ανακαλύπτω ήχους, να φαντάζομαι τον εαυτό μου να παίζει, να εκφράζεται, να υπάρχει μέσα από αυτό. Να κοιτάζω εκείνον τον συνθέτη στον τοίχο και να αναρωτιέμαι ποιος ήταν, τι ένιωθε, πώς μπορούσε να δημιουργεί κάτι τόσο όμορφο.

Τα χρόνια πέρασαν. Δεν είμαι πια εκείνο το παιδί. Είμαι 25 χρονών.

Κι όμως, κάθε φορά που ανεβαίνω εκείνες τις σκάλες, νιώθω το ίδιο σφίξιμο, την ίδια προσμονή. Σαν κάτι μέσα μου να ξέρει πως πρόκειται να συμβεί κάτι όμορφο.

Άκουσα πολλά. Έμαθα πολλά. Πέρασα από είδη, από ήχους, από φάσεις. Ροκ, μέταλ, ραπ, έντεχνο, κλασική μουσική.

Κι όμως, η αλήθεια μου έμεινε πάντα εκεί.

Τον περασμένο Δεκέμβρη μας χάρισε, όπως συνήθιζε τα τελευταία χρόνια, ένα ημερολόγιο για τη νέα χρονιά. Σε κάθε μήνα υπήρχε κάτι μουσικό. Αυτή τη φορά, όμως, στην τελευταία σελίδα υπήρχε κάτι διαφορετικό:

«Τι είναι η μουσική;»

Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές στη ζωή μου ποια θα μπορούσε να είναι η απάντηση. Στην αρχαιότητα, η μουσική ήταν η φωνή των ανθρώπων - το πρώτο τους όργανο. Με τα χρόνια δημιουργήθηκαν κι άλλα, αυτοσχέδια στην αρχή: αντικείμενα που απλώς παρήγαγαν ήχο. Αν το σκεφτείς, και το πιάνο ένα τέτοιο αντικείμενο είναι.

Ένα αντικείμενο που όμως γεννά συναισθήματα. Που σε καθορίζει. Που σου δίνει τη δυνατότητα να εκφραστείς ελεύθερα, να δείξεις ποιος είσαι και πώς νιώθεις.

Αλλά για μένα δεν είναι μόνο αυτό.

Για μένα, η μουσική είναι κάτι άλλο.

Είναι τα κόκκινα μαλλιά της. Τα πράσινα μάτια της πίσω από τα πράσινα γυαλιά της. Είναι τα χέρια της που ακουμπούν τα πλήκτρα με σιγουριά και τρυφερότητα. Είναι η φωνή της που άλλοτε καθοδηγεί κι άλλοτε αγκαλιάζει. Είναι η παρουσία της.

Είναι εκείνη που ήταν πάντα εκεί - στις καλές και στις δύσκολες στιγμές. Που δε μέτρησε ποτέ μόνο την πρόοδο, αλλά κράτησε ζωντανή την αγάπη. Που μάζευε τα κομμάτια μου όταν διαλυόμουν και μου θύμιζε γιατί ξεκίνησα και γιατί αξίζει να συνεχίσω.

Όπως λέει κι εκείνη στο βιβλίο της, «είναι το κόσμημα που μας ενώνει με την Ιωάννα».

Είναι ο λόγος που δύο φίλες ήρθαν κοντά. Είναι το άγχος πριν από κάθε μάθημα, πριν από κάθε συναυλία. Είναι η μικρή ή μεγάλη πρόοδος σε κάθε βήμα. Είναι ο τρόπος να εκφράζω όσα νιώθω για τους ανθρώπους γύρω μου - γιατί πλέον τον καθένα τον συνδέω με ένα τραγούδι.

Είναι ο τρόπος μου να επικοινωνώ.

Εκείνη μου έμαθε κάτι πολύ μεγαλύτερο από νότες.

Μου έμαθε να νιώθω.

Και ίσως τελικά αυτό να είναι η μουσική.

Όχι απλώς αυτό που ακούς, αλλά αυτό που σε διαμορφώνει.

Όχι οι νότες, αλλά ο άνθρωπος που σου έμαθε να τις αγαπάς.

Και όσο κι αν μεγαλώσω, όσα χρόνια κι αν περάσουν, κάθε φορά που τα δάχτυλά μου θα ακουμπούν τα πλήκτρα, θα υπάρχει πάντα μέσα μου εκείνο το οκτάχρονο κορίτσι - που για πρώτη φορά άκουσε την καρδιά της να γίνεται μουσική.

Artwork: Χριστίνα Παπαχαρίτων