Μια αφιέρωση σε τυχαίο βιβλίο για εκάστοτε φίλο

֎

Το Υπόγειο μπορεί να είναι και οροφοδιαμέρισμα ή μονοκατοικία με κήπο, μην το ξεχνάτε αυτό. Δε χρειάζεται η συγκεκριμένη λογοτεχνική σκηνοθεσία, για να βρεθούν ολοζώντανες οι δεδομένες μορφές τρέλας. Οι πρωταγωνιστές και οι πιο ενδιαφέροντες τύποι της τέχνης στην καθημερινότητα αποτιμώνται ως βλάκες απ’ την πλειονότητα. Ό,τι θαυμάζουμε στην τέχνη, μπορεί να εκτιμηθεί ως πραγματικότητα; Αμφιβάλλω, θέλει κότσια για να φτάσει κανείς απ’ αυτή τη πρόθεση στην εκτέλεση της. Αυτοί που τα διαθέτουν όμως; Παράφρονες, με αυτό να μην είναι πρόβλημα πάντως. Αν ο κόσμος θεωρείται κανονικός έτσι όπως είναι, τότε η παραφροσύνη είναι παράσημο. Ναι, το περιττό, το πέραν του συνηθισμένου, το ά λ λ ο, αυτό θαυμάζουμε και αυτό τυχαίνει μερικοί να το ενσαρκώνουν μοναδικά με την ύπαρξή τους. Δεν θα πω πως είναι καλλιτέχνες, αλλά απόλυτα άνθρωποι. Μόνο έτσι μπορώ να αντιληφθώ τι είναι η φιλία, ο έρωτας, η αλήθεια, το ήθος, η ζωή ή ο θάνατος, παρόντων των ανθρώπων, των Προσώπων, οι υπόλοιποι, όπως γράφει και ο Νίτσε… απλά «η ανθρωπότητα». Υπεροψία; Ίσως, αν θέλετε να πούμε έτσι, την επιλογή κάτι καλύτερου απ’ το δεδομένο και ελάχιστο∙ πολύ δυσάρεστες, αλλά κομβικές συνειδητοποιήσεις. Ας δοθεί κανείς με πάθος ειλικρινές σε κάτι περιττό, εις μάτην προέκυψαν οι μεγαλύτερες συγκρούσεις με τους εαυτούς και προέκυψαν τα λαμπρότερα άστρα. Δεν χωρούν ευχές για αυτά, εις το επανιδείν.

Δ.Κ.

Artwork: Δημήτρης Κιούσης