Φεβρουάριος

η μέρα που… ναι, αυτή

γιατί μου έρχεται να πάρω κάποια μέρα, να μιλάω και να χαιρετάω, που δεν έχει έρθει κανείς ακόμα. ερωτηματικό. και πέρα του ποιες ιδέες της αρέσουν, πιο πολύ. εγώ τον περιμένω, όλα τώρα ξεκινάνε και η μουτζούρα γυρίζει, αλλά όλο έχει τελειώσει. και η βαλίτσα έχει -αυτό δεν είναι εγωιστικό;- τελειώσει και δεν ξέρω τι να γράψω, σαν να το θέλω, τι να γράψω, γαμώ τη μέρα μου, γαμώ. να γυρίσει, να είναι τη μέρα του πρώτου ουσιαστικού φιλιού, σημαντικό κι ας τελείωσε, κι ας θυμάμαι όλα αυτά σαν να έγιναν μέρες που με ήθελε, σε άλλο άνθρωπο. ούτε θυμόμουν ότι τον είχα πάρει, αυτές δεν τις θυμάμαι, τώρα ούτε μιλάμε, νομίζω ήμουν η τελευταία, οπότε αυτά σίγουρα δεν μπορώ να τα ξεχάσω, πήρα, δεν θυμάμαι, σκεφτόμουν διαβάσω, όχι ξεχάσω, κι είναι ενδιαφέρον αυτό. πώς νιώθουν, μήπως να γράψω για όλα αυτά, για να τα αφήσω να μείνουν, τα χείλη του. στην ιστορία; η φωνή μου δεν έχει αλλάξει καθόλου, αλλά θυμάμαι τα πέντε - αυτό περίεργο, ωραία περίεργο, θυμήθηκα το πεντάχρονο, πώς όταν διάβαζε ότι η Έρση  θυμόταν ότι είναι ακόμα παιδί, μύριζε.

Artwork: Παναγιώτα Λινάτσα