Κίτρινα πλακάκια

Ο ήχος του νερού αντηχούσε στα κίτρινα πλακάκια. Πάντα της άρεσε αυτό το χρώμα. 

Θυμίζει τα ηλιοτρόπια και το πως αυτά κυνηγάνε τον ήλιο. 

Μ’ αυτή την σκέψη βούλιαξε λίγο παραπάνω στο νερό. 

Είχε αρχίσει να κρυώνει μα δεν ήταν έτοιμη να σηκωθεί. Η αίσθηση του νερού της έδινε την εντύπωση ότι βρισκόταν κάπου αλλού και αυτό της ήταν αρκετό για να παραμείνει.  Το σαπούνι είχε άρωμα άνοιξης και έκανε το δέρμα της απαλό κάθε φορά που το χρησιμοποιούσε. 

 Ήθελε να ξαναισθανθεί κίτρινη, αλλά στο πιο κοντινό που έφτανε ήταν το πράσινο. Άλλες φορές ένιωθε ουράνιο τόξο.

Αισθανόταν πάρα πολλά και ταυτόχρονα τίποτα.

Ακούστηκε ήχος από το κινητό της και οι σκέψεις της διακόπηκαν:

¨Τι θα κάνεις απόψε;”

Δεν είχε κανονίσει τίποτα. 

Ούτε σκόπευε. 

Το μόνο που ήθελε ήταν να βυθιστεί στο κενό. 

Το άφησε στο διαβάστηκε.  

Ξεπλύθηκε, τυλίχτηκε στην καρό της πετσέτα και έμεινε εκεί για λίγο, όρθια κοιτάζοντας τον πίνακα που είχε τοποθετήσει πάνω από την τουαλέτα. Της τον είχε αγοράσει η κολλητή της. 

Κίτρινα ηλιοτρόπια.

Προσπάθησε να χαμογελάσει σε αυτή την σκέψη, όμως δεν το κατάφερε. Το μόνο που κατάφερε ήταν να μείνει σαστισμένη, μπροστά από τον πίνακα και τον κοιτούσε σαν να ήταν η πρώτη φορά.

Την γνώριζε τόσο καλά.

Artwork: Στέλλα Παραστατίδου