Η κατάρα του καθρέφτη

Οι δρόμοι ήταν στολισμένοι με κίτρινα φωτάκια και σκαλιστές κολοκύθες, παντού αντηχούσαν ήχοι από τα γέλια και τα παιχνίδια των παιδιών. Μία παρέα ντυμένοι φαντασματάκια, βαμπίρ και μάγισσες είχαν βγει για το καθιερωμένο “φάρσα ή κέρασμα”. Η ώρα περνούσε και τα παιδιά είχαν φύγει πια αρκετά από τη γειτονιά τους και πριν καλά, καλά το καταλάβουν βρίσκονταν σε έναν σκοτεινό και έρημο δρόμο. Με δυσκολία μπορούσαν να διακρίνουν δύο σπίτια σχετικά γειτονικά το ένα με το άλλο. Ξαφνικά άρχισε να τους πλησιάζει από μακριά μία σκυθροπή φιγούρα. Τα παιδιά άρχισαν να φοβούνται λίγο. Το φως γύρω τους ήταν λιγοστό και τρεμόπαιζε, η φιγούρα ολοένα και πλησίαζε και ο τρόμος τους άρχισε να μεγαλώνει. Όταν πια έφτασε σε κοντινή απόσταση την έβλεπαν καθαρά και ήταν τόσο αποκρουστική, που έμοιαζε με μάγισσα. Ήταν μια κυρία με σταφιδιασμένο, πολύ ταλαιπωρημένο, πρόσωπο, κοντόχοντρη με μία μεγάλη κρεατοελιά στη μύτη. Η παρέα μόλις την αντίκρισε, από κοντά, ρίγησε και το έβαλε στα πόδια παρόλο που εκείνη τους φώναζε να περιμένουν. Καθώς έτρεχαν ο Πέτρος σκόνταψε πάνω σε μία μεγάλη πέτρα δίπλα στο ένα από τα δύο σπίτια. Αμέσως τα παιδιά ανησύχησαν μήπως είναι το σπίτι της "γριάς μάγισσας" 

- Πέτρο σήκω γρήγορα να φύγουμε από εδώ, φώναξε η Μαρία 

- Δεν μπορώ πονάω, της απάντησε 

Ξαφνικά παρατήρησαν πως από το σπίτι αναδυόταν μία σκιά, ο τρόμος τους κατέκλυσε. 

-Είσαι καλά; Ακούστηκε από το βάθος μία πολύ ωραία, σαν μελωδία, φωνή. Έπειτα από λίγο ξεπρόβαλε μπροστά τους μία πανέμορφη κοπέλα, σαν τα κρύα τα νερά. Έτσι η παρέα ηρέμησε. Η γυναίκα τους ρώτησε τι έπαθαν, αν χάθηκαν και αν χρειάζονταν βοήθεια. Τα παιδιά της απέντησαν “ναι”. Τους πρότεινε μάλιστα να περάσουν μέσα, προκειμένου να περιποιηθεί το τραύμα του Πέτρου, να τους φτιάξει ζεστές σοκολάτες και να τους δείξει τον δρόμο της επιστροφής. Μετά από λίγη σκέψη τα παιδιά δέχτηκαν. Μέσα, το σπίτι ήταν τόσο όμορφο και ζεστό, όσο και η οικοδέσποινα τους. Κάθισαν σε ένα μεγάλο καθιστικό με αναπαυτικά καθίσματα, είδαν τηλεόραση πίνοντας σοκολάτες και περίμεναν τη γυναίκα να περιποιηθεί τον Πέτρο. Μετά από λίγο επέστρεψε χωρίς, όμως, τον Πέτρο. Τότε αρχίζουν να αναρωτιούνται πού είναι. Αυτή τους απάντησε ότι τον πήρε ο ύπνος και δεν ήθελε να τον ξυπνήσει, προτείνοντάς τους, μάλιστα, αν θέλουν να μείνουν για τη νύχτα, διότι η ώρα ήταν αρκετά περασμένη και θα ήταν επικίνδυνο να γυρίσουν μόνοι τους. Δίστασαν λίγο στην αρχή, ωστόσο συμφώνησαν όταν τους ήρθε στο νου τους η σκέψη πως η “μάγισσα” μπορεί να ήταν ακόμη εκεί έξω. Επίσης, σχεδόν όλοι είχαν αρχίσει να νυστάζουν πολύ. 

Ήταν ξημερώματα όταν η Βίκυ ξύπνησε μετά από έναν τρομερό εφιάλτη. Κοίταξε γύρω της αλλά δεν ήταν σχεδόν κανείς. Έτσι σκέφτηκε: μήπως ξύπνησαν νωρίτερα και έφυγαν; άραγε με ξέχασαν; Όμως όταν είδε την ώρα απέρριψε τη σκέψη αυτή, καθώς ήταν μόλις 5 το πρωί. Σιγά σιγά ο φόβος άρχισε να διεισδύει μέσα της, με διάφορες σκέψεις να τη βασανίζουν, ειδικά μετά από τον εφιάλτη της. Ωστόσο, προσπάθησε να μείνει όσο πιο ψύχραιμη μπορούσε, δίχως όμως επιτυχία. 

Της έρχονταν συνέχεια φρικαλέες εικόνες από τους φίλους της χαρακωμένους σε όλο τους το πρόσωπο με τα στομάχια τους να κρέμονται μέσα σε μια ντουλάπα. Τώρα σκέφτεται πως αυτή η ντουλάπα θαρρείς είναι ίδια με αυτή του ονείρου. Τρέμει στην ιδέα να το κάνει αλλά την ανοίγει μηχανικά. Το θέαμα τη φρικάρει. Ήταν αυτό που προσευχόταν να μην έβλεπε. Πέντε στομάχια, μαζί με τα εντόσθια τους να κρέμονται. Τόσοι ήταν και οι φίλοι της... 

-Ουπς εσύ είσαι άτυχη... 

Ακούγεται η φωνή της κοπέλας από πίσω. Η Βίκυ έχει παγώσει δεν μπορεί να γυρίσει πίσω ούτε καν να φωνάξει. 

- Βλέπεις... Οι φίλοι σου ήπιαν τη σοκολάτα τους και κοιμόντουσαν ήδη βαθιά όταν τους περιποιήθηκα. Βλέπεις, η ομορφιά θέλει θυσίες... Δες με τι όμορφη έχω παραμείνει και ας κοντεύω να κλείσω αιώνα σε αυτήν τη ζωή. Εγώ με την αδερφή μου βρήκαμε την συνταγή για την αιωνιότητα, μόνο που... χρειαζόμαστε λίγη από τη φρεσκάδα σας. Δεν είναι εκπληκτικό το τι μπορείς να καταφέρεις με τις μικρές φατσούλες και τα στομαχάκια σας; Βέβαια η αδερφή μου έχει πάψει να συμμερίζεται τη γνώμη μου. Πλέον σας λυπάται και προσπαθεί κάθε χρόνο να σας προστατεύσει. Μάταια βέβαια, διότι η κακομοίρα, έτσι όπως έχει καταντήσει από τότε που σταμάτησε το ξόρκι, το μόνο που καταφέρνει είναι να σας τρομάζει και να γίνεστε εύκολη λεία για μένα. Αν περιμένατε και την ακούγατε δε θα είχατε την κατάληξη αυτή! Αλλά βλέπεις... αυτή είναι η κατάρα του Καθρέφτη. 

- Η κατάρα του Καθρέφτη... επαναλαμβάνει η Βίκυ και αυτά είναι και τα τελευταία λόγια της.

Artwork: Ευτυχία Μαγουνάκη