Τρόμος Ι

Την ημέρα τους ακούμε. Τη νύχτα τους φοβόμαστε. Ίσως να μη μάθουμε ποτέ με βεβαιότητα τι παραμονεύει στα βάθη· μπορούμε μονάχα να θάψουμε ό,τι απομένει μετά το χάος που αφήνουν πίσω τους. Αυτό που με ανησυχεί περισσότερο είναι μήπως γίνω κι εγώ σαν κι αυτούς…

Μέσα στους ψιθύρους των προχωρημένων ωρών της νύχτας, εκείνους που αντηχούν τόσο γλυκά δίπλα στο αυτί σου, κάνοντάς σε να αναρωτιέσαι αν τους είχες φανταστεί εξαρχής. Μέσα στη σιωπή ενός άδειου σπιτιού, όπου οι ψίθυροι αναπηδούν από τον έναν τοίχο στον άλλο…

Τις νύχτες χωρίς φεγγάρι γίνονται άραγε παντοδύναμοι;

Ξεκινούν το σκάψιμο μέσα από το κενό των ματιών σου, μέχρι βαθιά στον εγκέφαλο, ενώ τρόμος πλημμυρίζει κάθε σου αίσθηση. Δάκρυα χωρίς νερό αρχίζουν να κυλούν στα μάγουλά σου. Άναρθρες κραυγές ξεφεύγουν από το στόμα σου, καθώς το σώμα σου αρχίζει να μεταμορφώνεται.

Κυνόδοντες απόγνωσης ξεφυτρώνουν στη θέση των δοντιών σου. Μακριά, μεμβρανώδη αυτιά παίρνουν τη θέση των δικών σου. Κάθε πικρή λέξη που ειπώθηκε για σένα, ξαφνικά, σαν μαγνήτης, έλκεται προς το μέρος σου.

Όσο περνούσε ο χρόνος, τόσο περισσότερο καταστρεφόταν η εικόνα σου. Τα απομεινάρια του εαυτού σου αναπλάθονταν βίαια, μεταμορφώνοντάς σε, σε μια γελοιογραφία αυτού που κάποτε ήσουν, μια μορφή που έμοιαζε τρομακτικά πολύ με εκείνους…

Αχ, πόσος χρόνος έμενε μέχρι να φανεί το πορτοκαλί και νικηφόρο φως του ήλιου…;

Πόσος χρόνος απέμενε μέχρι να χρειαστεί να κολλήσεις ξανά τα κομμάτια σου υπό το φως των υπέρλαμπρων κίτρινων ακτινών…;

Πόσος χρόνος μέχρι να συνειδητοποιήσεις πως δεν υπήρχες πια.

Παρά μονάχα εκείνοι, γιατί έγινες αυτό που φοβόσουν περισσότερο. Έγινες σαν και αυτούς.

Artwork: Αταξία