Ήμαστε εδώ

Με κοιτάει λες και πρέπει να ξέρω γιατί είναι έτσι ο κόσμος. Δεν ξέρω.

- Πώς θα μπορούσα να ξέρω; Είμαι μόνο 20 χρονών.

- Οι περισσότεροι που χάθηκαν κάπου εκεί ήταν, φωνάζει.

Έχει δίκιο, πάντα έχει δίκιο. Όλοι εκείνοι χάθηκαν, δεν ήταν όλοι μόνο 20 χρονών. Θυμάμαι την προηγούμενη πορεία πέρυσι. Νομίζω έκλαψα. Οι ηλικίες όσων χάθηκαν ηχούσαν λεπτοδείκτες στο ρολόι μέσα μου.

- Λοιπόν; Ωρύεται ξανά.

- Η ξαδέρφη μου θα έπαιρνε αυτό το τρένο, το έχασε. Δεν την πήρε μαζί του όπως πήρε τους υπόλοιπους.

Κλαίω λίγο και θυμάμαι τα πάντα. Πώς βρέθηκα εδώ;

Κοιτάω τον τοίχο που ζωγραφίζει τόση ώρα.

 ΔΥΚΕΟΣΗΝΗ, γράφει με κόκκινα παχιά γράμματα.

- Το έγραψες λάθος, παραπονιέμαι, αυτή η λέξη δεν υπάρχει.

- Ακριβώς, ψιθυρίζει.