Μάρτης Γδάρτης

Προτείνω να ακούσετε το “End of Beginning” από Djo” 

Πάντα μου άρεσε ο Μάρτης. Ίσως γιατί είναι ο μήνας των γενεθλίων σου. Ίσως γιατί είναι η πρώτη υπόσχεση άνοιξης. Κάθε φορά που έρχεται, κουβαλάει μαζί του κάτι από εμάς· σαν να ανοίγει ένα συρτάρι γεμάτο αναμνήσεις και να τις αφήνει να αναπνεύσουν στο φως.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη μέρα που σε γνώρισα. Καθόσουν στις σκάλες με την τσάντα σου, περιμένοντας να χτυπήσει το κουδούνι. Δεν θυμάμαι τι έλεγες — είμαι σίγουρη πως ήταν κάτι αστείο. Θυμάμαι μόνο πως γελούσα. Και θυμάμαι εκείνη τη σιωπηλή βεβαιότητα που γεννήθηκε μέσα μου: «Θέλω να γίνει φίλη μου». Ξέρεις αυτό το σπάνιο συναίσθημα; Όταν συναντάς κάποιον και κάτι μέσα σου λέει πως είναι ξεχωριστός. Πως, ό,τι κι αν γίνει, θέλεις να τον βάλεις στη ζωή σου.

Τα χρόνια πέρασαν κι εκείνο το πρώτο ένστικτο δεν με πρόδωσε ποτέ.

Στην αρχή, όσες φορές κι αν προσπαθούσα να σε πλησιάσω, ένιωθα συχνά πως κρατούσες μια μικρή απόσταση. Κι εκεί, στις σιωπές και στα «ίσως», γεννιούνται οι ανασφάλειες: «Μήπως δεν είμαι αρκετή; Μήπως δεν είμαι αρκετά κουλ;» Ίσως να μην ήμουν. Ίσως απλώς να φοβόμουν.

Κι ύστερα γίναμε φίλες. Σε μια περίοδο που όλα μέσα μου έμοιαζαν πιο βαριά, πιο σκοτεινά, ήρθες εσύ σαν άνοιξη. Έφερες ηρεμία, ζεστασιά, μια αίσθηση πως δεν είμαι μόνη. Εκείνη την περίοδο έδωσα μια σιωπηλή υπόσχεση: να είμαι στήριγμα, να είμαι φως, να σου επιστρέφω ό,τι μου χαρίζεις.

Λένε «Μάρτης γδάρτης» — και έχουν δίκιο. Σε ξεγελά με ήλιο και μετά σου θυμίζει τον χειμώνα. Κι όσο οι εποχές μπερδεύονται και ο κόσμος αλλάζει, ο Μάρτης γίνεται όλο και πιο απρόβλεπτος. Ζέστη και κρύο μέσα στην ίδια εβδομάδα. Φως και καταιγίδα μέσα στην ίδια μέρα.

Κάπως έτσι κι εμείς.

Με εναλλαγές. Με παύσεις. Με εντάσεις και γαλήνες. Με λόγια που ζητούνται και αγάπη που αποδεικνύεται αλλιώς.

Εγώ να σου λέω πως θέλω να ακούω πιο συχνά «σ’ αγαπώ».

Κι εσύ να μου απαντάς πως το δείχνεις.

Το ξέρω πως μ’αγαπάς. 

Στον τρόπο που θυμώνεις όταν κάποιος με πληγώνει.

Στο πώς χαίρεσαι με τις χαρές μου σαν να είναι δικές σου.

Στις σιωπηλές αγκαλιές όταν βαραίνω.

Στο βλέμμα σου που με διαβάζει πριν μιλήσω.

Το πιο πολύτιμο απ’ όλα; Πως μπορούμε να μοιραζόμαστε τη σιωπή μας. Να καθόμαστε δίπλα δίπλα χωρίς να χρειάζεται να γεμίσουμε τον χώρο με λέξεις. Να συνυπάρχουμε. Αυτό δεν είναι απλώς φιλία — είναι σπίτι.

Κι όμως, καμιά φορά νοσταλγώ τις μικρές μας συνήθειες. Τα τραγούδια που ανταλλάσσαμε σχεδόν καθημερινά. Τους στίχους που σχολιάζαμε λες και γράφτηκαν για εμάς. Μέσα από αυτά μάθαμε να μιλάμε πιο αληθινά. Και όταν αυτό αραίωσε, φοβήθηκα μήπως αραίωσα κι εγώ μέσα σου.

Αλλά η αλήθεια είναι άλλη: οι ρίζες δεν φαίνονται πάντα στην επιφάνεια. Κι όμως κρατούν.

Πάνω απ’ όλα θέλω να είσαι ευτυχισμένη. Αυτό μόνο. Ακόμα κι αν οι δρόμοι μας αλλάζουν ρυθμό, θέλω να σε βλέπω να ανθίζεις — με ή χωρίς εμένα στο ίδιο κάδρο κάθε μέρας.

Μερικές φορές εύχομαι να ήμασταν ακόμη παιδιά. Να γελάμε χωρίς λόγο. Να πιστεύουμε πως ο κόσμος χωράει μέσα σε ένα τραγούδι και σε ένα απόγευμα χωρίς υποχρεώσεις. Κι ίσως, αν το καλοσκεφτείς, ένα κομμάτι μας είναι ακόμη εκεί. Σε κάθε αστείο που μόνο εμείς καταλαβαίνουμε. Σε κάθε βλέμμα που λέει «σε ξέρω».

Αν ο Μάρτης αλλάζει πρόσωπα από τη μια στιγμή στην άλλη, εγώ ξέρω κάτι σταθερό: εσένα.

Ίσως τελικά αυτό να είναι η φιλία μας. Όχι μια εποχή χωρίς σύννεφα — αλλά ένας ουρανός που, ό,τι κι αν φέρει, τον μοιραζόμαστε.

Τα άνθη μπορεί να ανθίζουν νωρίτερα, οι καταιγίδες να ξεσπούν πιο άγρια, ο κόσμος να γίνεται πιο εύθραυστος. Μα υπάρχουν δέντρα που ριζώνουν βαθιά και δεν τα παίρνει ο άνεμος. Έτσι θέλω να είναι κι η φιλία μας: με ρίζες που δεν φοβούνται τις αλλαγές. Που λυγίζουν, αλλά δεν σπάνε.

Γιατί ίσως αυτό σημαίνει να αγαπάς: να μένεις.

Όχι επειδή όλα είναι εύκολα — αλλά επειδή αξίζουν.

Δεν ξέρω τι καιρούς θα φέρουν οι επόμενοι Μάρτηδες.

Ξέρω όμως πως, είτε έχει ήλιο είτε παγωνιά, θέλω να σε έχω δίπλα μου. Να μεγαλώνουμε. Να αλλάζουμε. Να ξαναγνωριζόμαστε. Να θυμόμαστε πως κάποτε δύο κορίτσια αντάλλασσαν τραγούδια και πίστευαν ότι ο κόσμος χωράει μέσα σε στίχους — και να συνεχίσουμε να τον χωράμε, με τον δικό μας τρόπο.

Χρόνια πολλά.

Artwork: Χριστίνα Παπαχαρίτων