Τρόμος ΙΙ

Πολλοί προσπάθησαν να περιγράψουν τον τρόμο ανά τα χρόνια. Να περιγράψουν αυτό το

απαίσιο συναίσθημα που σε κατακλύζει όσο νιώθεις την καρδιά σου να επιταχύνει σαν αεροπλάνο

έτοιμο για απογείωση. Όσο νιώθεις το στομάχι σου να σφίγγει τόσο πολύ, που είναι σαν να διπλώνει

στον εαυτό του όλο και περισσότερες και όλο και πιο βάναυσες φορές, μέχρι να φτάσεις στο σημείο

να μην μπορείς να αναγνωρίσεις αν έχεις στομάχι ή όχι. Βέβαια ο τρόμος εμφανίζεται και σε άλλες,

λιγότερο συμβατικές μορφές.

Εμφανίζεται στο γρήγορο περπάτημα μιας γυναίκας η οποία προσπαθεί να ξεφύγει από έναν άντρα

ακόμη, ο οποίος αποφάσισε ότι ακολουθώντας την θα της δείξει πόσο ενδιαφέρεται για εκείνη. Είναι

στον τρόπο που μια μαθήτρια προσποιείται ότι μιλάει με τον λεγόμενο φίλο της στο δρόμο για το

σπίτι, επειδή ο ταξιτζής δεν σταματά να την κοιτάζει και να παίρνει την λάθος στροφή. Είναι στον

τρόπο που μια κοπέλα κρατάει το ποτό της σε ένα μπαρ, κρατώντας το όσο κοντά της γίνεται, όπως

μια μητέρα καγκουρό κρατάει το μωρό της, γιατί την τελευταία φορά ο δρόμος προς την τουαλέτα

δεν ήταν όσο μοναχικός ή όσο νηφάλιος όσο θυμάται.

Οπότε, ναι. Ο τρόμος μπορεί να σε κατακλύσει. Αλλά μπορεί επίσης να σε κρατήσει ζωντανό. Η

μόνη διαφορά; Το φύλο.

Artwork: Αταξία