7+1 ΜαΡγΑρΊτΕς
[για όταν σε πιάνουν αλλεργίες]
Δ.Κ.
-Τρελό παιδί στο καρναβάλι,
πες μου, που κρύψαν το λιβάδι;
-Στην καρδιά τους!
-Αχ, για αυτό είσαι τρελό παιδί!
Άνοιξη, έρχεσαι ή προκύπτεις;
Νύσταξα πριν καιρό,
Όρη χιονισμένα,
Ιώδιο ως αύρα σε λιμάνια μαύρα,
Ξύπνησα όμως από τον
Ήλιο που μού ‘στειλες.
Χαμογέλαγε∙ Μωρέ τι λέω ‘γω, ζαβός!
Πανωγέλαγε μου μια Μυγδαλιά
τρελή μες στην αιθρία.
Με λουλούδια κρεμαστά -απ’ αρεσκεία!
καθώς είναι βαριά ωσάν μαργαριτάρια
στα πιο ωραία μάτια
του κόσμο, τα δικά σου.
Άκουσα κάτι παρηχήσεις, λέει,
της Άνοιξης: Γυμνός, Ύμνος, Γύμνος.
Τραγούδησε ένας Βοριάς
που δρόσιζε τις στέρνες∙
αρχίζουν να γεμίζουν! Αμήν.
Ξέρω τα αγόρια του Τσαρούχη.
Ξέρω την Μελισάνθη του Μάνου.
Ξέρω τα παιδιά του Γκάτσου.
Μα δεν έμαθα αν θα τ’ αγαπούσες
δίχως να τα ‘χαν ερωτευθεί
οι γνωστοί μας.
Αγαπώ τις Μαργαρίτες
και αποφεύγω τις αγίες…
Τα χέρια λεν πως είναι η προέκταση του νου. Τότε, ασφαλώς, τα πόδια είναι η προέκταση της καρδιάς μας, αφού μόνον αυτά μπορούν να μας φέρουν κοντά. Όργανα του Ρομαντισμού!
Σηκώνω το βλέμμα∙
που πήγε ο ορίζοντας;
-Το λιβάδι δεν έχει ορίζοντα,
γιατί είναι σκοπός.
…«Έφτασε η Άνοιξη»…
Artwork: Δημήτρης Κιούσης
