«Αλαλαγή του ‘’όχι’’ και του ‘’μη’’… Μα απάντηση δεν παίρνει»

Αποθήκη.

σκοτάδι έξω -

δεν με νοιάζει πλέον -

από πάνω μου ένα τέρας

Βρυχάται,

ιδρώνει.

Μουρμουρίζει μόνο του 

ηδονικές κραυγές.

Ξεσκίζει την φούστα μου.

Με κάνει να νιώθω 

σαν μια ξεπεταμένη πόρνη.

Τραβάει πίσω τα μαλλιά του

φανερώνει τα δόντια του.

Είμαι σαν μια αντιλόπη

και από πάνω έχω το λιοντάρι

Βρέχει.

Ο Θεός λυπάται για μένα.

Κλαίει, όπως και η μάνα μου.

Ελπίζω να την παρηγορεί.

Δεν μορφάζω πλέον όταν μπαίνει μέσα μου.

Δεν με πονάει

δεν νιώθω τίποτα πια

δεν ξέρω ποια στο διάολο είμαι.

Εγώ χάθηκα πλέον.

Δεν θα γίνω ποτέ ξανά η ίδια.

Ξεχάστε με.

Είμαι φυλακισμένη

της κακής ανατροφής του γιου σας.

Artwork: Ελεάννα Πρέκα