Post Festum ή από γιορτή σε γιορτή

Τα Xριστούγεννα πέρασαν. Ελπίζω, σε συνέχεια του προηγούμενου μου άρθρου, να καταφέρατε να ζήσετε την «γιορτή» πλήρως. Ό,τι και αν έγινε, όμως, έχει τώρα πια παρέλθει και θα μείνει -αν το κρατήσετε- μόνον ως ανάμνηση. Και αυτή είναι μια περίοδος που έρχεται να ολοκληρώσει την αφελή παιδική (μα κατά βάθος μισο-ενήλικη) αντίληψη του χρόνου: δηλαδή, του χρόνου ως μια συνέχεια διαδοχικών περιόδων γιορτών και post festum (μετα-εόρτιες κατά το προεόρτιες) περιόδους, του χρόνου ως μια αδιάκοπη εναλλαγή χαράς και μελαγχολίας ή πάθους και παθιασμένης νοσταλγίας. Μα γιατί αυτή η αντίληψη είναι υποκριτική;

Είναι πολύ απλό, αν ήταν πράγματι παιδική αντίληψη, συνεπώς, αν διαπνεόταν από αθωότητα –και όχι από μια ενήλικη συνέπεια στην θλίψη- δεν θα υφίστατο post festum περίοδος. Αλλά θα ήταν ένα διάστημα προετοιμασίας και αναμονής της επόμενης γιορτής, όχι περίοδος θλίψης για την περασμένη. Απορείτε πόσο αναλύω και εφευρίσκω ερμηνείες για να υπερασπιστώ μια παιδικότητα -που και εγώ ο ίδιος δεν επιδιώκω συνειδητά-. Καλά κάνετε. Και εγώ απορούσα μέχρι να νιώσω ότι έχει περάσει πολύς χρόνος απ’ τα μάτια μου, και ενώ η παιδική θέαση του χρόνου ήταν προκαθορισμένη, κάποια στιγμή την έχασα. Για να την αντιληφθώ τώρα συνειδητά και να την αξιολογήσω, ως ενήλικος, φοιτητής και γενικά καλούμενος να βρω τον εαυτό μου. Λοιπόν αυτή η παιδικότητα, έτσι όπως την ψηλαφίζω για δεύτερη φορά, δεν πρόκειται για μια ανοησία ή μια ανεμελιά. Αντιθέτως, είναι στάση ζωής φύσει ζωντανή, ενεργητική και σε αντιδιαστολή με οτιδήποτε εστιάζει σε περατωμένα γεγονότα, προσανατολισμένη πάντα στο τρέχον γεγονός, εκεί που μπορούμε να υπάρχουμε.

Ίσως μια τόσο σοβαρή και στοχαστική αναφορά στην λέξη «παιδικότητα» να ξενίζει. Πρόκειται για μια παγίδα του παιχνιδιού της γλώσσας, σας διαβεβαιώ. Γιατί όταν παίζουμε με τις λέξεις, δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι και αυτές θα παίξουν με εμάς κάποτε. Σε αυτό το σημείο σκόπευα να σταχυολογήσω στίχους από διάφορα τραγούδια που αποτελούν ψηφίδες που περιγράφουν την «παιδικότητα», όπως την εννοώ και θα μπορούσατε εύκολα να την νοιώσετε. Δεν θα το κάνω όμως, πάλι θα προτείνω να ακούσετε δύο τραγούδια, την «Γιορτή» του Αγγελάκα και την «Οδό ονείρων» του Χατζιδάκι. Αρκούν αυτά για να δείτε «τα παιδιά που χάθηκαν στο στοιχειωμένο δάσος», όπως τραγουδούσε ο Σαββόπουλος. Τον ξανά αναφέρω, περιέγραψε πολύ σωστά αυτή την έννοια.

Artwork: Δημήτρης Κιούσης