Ανθρώπινη καρδιά

Μεταμεσονύχτιο μπαρ.

Μόνη,

Ένα ποτό σερβίρει.

Μυρίζει καπνό

Και για λίγο στέκεται.

Με τα χέρια της 

Ξεσκίζει το στέρνο-

Από φύση.

Ένας άνθρωπος- καρδιά

Παραμονεύει.

Φωνές πνίγουν,

Αλλά τις αγκυροβολεί.

«Θεοί»

Την παρενοχλούν.

 «Ξένα» Πνεύματα 

Εισχωρούν.

Μα ανάσα δεν δίνει.

Και όσο τα φύλλα οξιάς

Κρύβουν το σεληνόφως…

Νερό ρίχνει.