Δε θα σωπάσω ποτέ

Το ξυπνητήρι χτύπησε στις επτά. Έμεινε ακίνητη.
Στο δωμάτιό του, οι αφίσες, η κιθάρα, το μαξιλάρι.
Τα ίσιωσε μηχανικά. Καμία μυρωδιά. Καμία φωνή.

«Συγγνώμη», ψιθύρισε.

Στον δρόμο, χιλιάδες μαζί. Όχι για μνημόσυνο.
Για δικαιοσύνη Για ζωές που έγιναν αριθμοί.

Η οργή έγινε ανάσα.
Έγινε υπόσχεση.

Δεν θα σωπάσω.

Περίμενέ με. Να σε βρω.
Να σε αγκαλιάσω ξανά.
Σ’ αγαπώ.