Η επέτειος

Δεν ορίσαμε επέτειο στη σχέση μας. Μα ήταν 28 Φλεβάρη όταν ήρθαμε πιο κοντά. Πάνε από τότε 3 χρόνια.

Επέστρεφα Θεσσαλονίκη με κτελ. Στη μάνα μου είχα πει να κοιμηθεί· θα αργήσω, μην ανησυχείς. Τότε δεν το ήξερα αλλά σε κάποια άλλη μεριά της χώρας, επικρατούσε κόλαση. Δύο τρένα είχαν συγκρουστεί. 

Έπειτα όλα άλλαξαν. Περάσαμε από μια εποχή στην άλλη, χωρίς επιστροφή. Οι εικόνες των αγνοουμένων θα με στοιχειώνουν για πάντα. Μήπως τους είδατε; Ήταν στο πρώτο βαγόνι, στο δεύτερο, στο τρίτο, ήταν η μαμά μου, η αδερφή μου, ο φίλος μου. 

Αυτό δε γίνεται να είναι η πραγματικότητα, αλλά μια δυστοπία, σενάριο από ταινία τρόμου. Νιώθω ότι ανεχτήκαμε περισσότερα από όσα μπορούμε να καταπιούμε. 

Η συμφοιτήτρια που δε γνώρισα παίρνει απουσίες στα εργαστήρια. Πώς προσποιούνται ότι δεν υπήρξες ποτέ; Εγώ θα το λέω πάντα: σε δολοφόνησαν.

Γι’ αυτό μην απορείς που όταν πλησιάζει η επέτειός μας, εγώ στεναχωριέμαι. Ξέρεις ότι σε αγαπώ πολύ. Όμως σκέφτομαι όσους δεν έφτασαν ποτέ εκείνο το βράδυ. Ήταν άραγε θέμα τύχης που δεν βρεθήκαμε στη θέση τους; Φοβάμαι μήπως μία μέρα φύγεις και εσύ και δε γυρίσεις.