Βράδυ 21:43 μέσα Δεκέμβρη το 2021, είχαμε μαζευτεί όλη η παρέα όπως κάθε Σάββατο σε ένα από τα κλασσικά κρασάδικα της Ανεξαρτησίας και συζητούσαμε όλοι τους καθημερινούς προβληματισμούς και τις ασχολίες του άλλου στον επάνω όροφο του μαγαζιού:
-Ρε παιδιά αφού το ξέρω ότι με θέλει
Φώναζε η Ναυσικά μέσα στο μαγαζί
-Ρε Νάσα μου ποιος στο λέει αυτό;
Απόρησε η συγκάτοικος της η Μαρία, της οποίας η Ναυσικά το είχε αναφέρει άπειρες φορές αλλά αυτή ποτέ δεν άκουγε το περιβάλλον της, τουλάχιστον όσο ήτανε ανοιχτή η τηλεόραση
-Εσύ ρε βλαμμένο σήμερα όσο έβλεπες Gossip Girl στη τηλεόραση, καλά αποχαυνώθηκες τελείως;
-Ε; εεε μπορεί λίγο ναι. . .
Μουρμούρησε η Μαρία μέσα από τα χείλη της, με το βλέμμα της καρφωμένο στο πάτωμα και τα μάγουλά της κόκκινα, σαν το κρασί που πίναμε. Ήταν πολύ ντροπαλή, αλλά πάντα στα τραπέζια μας ανοιγόταν λιγάκι παραπάνω
-Καλά Ναυσικάκι μου δεν πειράζει και αν δεν σε θέλει ο Γιώργος, ούτως η άλλως ένας βλακάκος είναι που σε γλυκοκοίταξε σε εκείνο το αναρχοπάρτι στις εστίες, μαζί είμασταν όταν ήρθε μεθυσμένος να σου μιλήσει δεν θυμάσαι; Προσπαθούσε δηλαδή αλλά στουπί ήταν ο καημένος!
Μίλησε η Εύα με ένα κοροϊδευτικό γελάκι κολλημένο στο πρόσωπό της
-Ο Γιώργος είναι τρίτο έτος Ιατρική, και μου έχει πει ότι δεν χρησιμοποιεί το κινητό του γιατί τον εμποδίζει με το διάβασμά του!
Ξεφώνισε η Ναυσικά, με μια φωνή που ένιωθες ότι την έπνιγε και ταυτόχρονα προσπαθούσε να της δώσει οξυγόνο
-Δες τον Γιωργάκη, παλιός στο κουρμπέτι ξέρει και τα κολπάκια ο παίχτης
Ψιθύρισε ο Νίκος στον Μήτσο, πριν σκάσουνε και οι δύο στα γέλια και στις φωνές φυσικά
-Ηλίθιοι. . . Εσύ Ορέστη τι λες;
-Κάτσε βρε Ναυσικούλα μου εμάς δεν θα μας ρωτήσεις; Γιατί είμαστε εδώ;
-Μήτσο για να ρωτήσω εσένα τι να κάνω με αγόρι ή βλαμμένο θα πρέπει να’ ναι ή κακομαθημένο, και δυστυχώς έπεσες σε σπάνια περίπτωση κανονικού ανθρώπου σήμερα
-Καλά κι ένα όχι θα αρκούσε. . .
-Ορέστη πες εσύ, τι θα έκανες;
-Κοίτα Ναυσικά...
Προσπάθησα να της μιλήσω ειλικρινά δίχως να πάρω καμιά πλευρά, αλλά από την άλλη δεν ήθελα να την στεναχωρήσω κιόλας
-Πιστεύω ότι πρέπει να μιλήσετε. Αφού ακόμα και αν δεν σου έστειλε εσύ ακόμα τον σκέφτεσαι αυτό σημαίνει ότι τον θες. Το τηλέφωνό του το έχεις, θάρρος μπορείς από κάπου να βρεις, κάλεσε τον αριθμό αύριο το πρωί να δεις τι γίνεται. Ούτως ή άλλως αφού κι εσύ η ίδια το είπες το παιδί έχει διάβασμα, μπορεί να κόλλησε τώρα και να γράφει καμιά πρόοδο.
-......
Έβγαλε μια αποπνικτική ανάσα από μέσα της, δεν μπορούσα να καταλάβω όμως εάν ήταν ανακούφισης ή θλίψης
-Ωραία, αύριο πρωί άρα θα τον πάρω τηλέφωνο να το λύσουμε.
-Εγώ πιστεύω μαλακία θα κάνεις!
Ξεστόμισε η Εύα από την άλλη άκρη του τραπεζιού
-Θα τον πάρεις αύριο, θα στο σηκώσει να σου πουλήσει φούμαρα ότι «να είμαι φουλ αυτή την περίοδο και δεν μπορώ»... αηδίες! θα είσαι και σκατά μετά... Γι’ αυτό δεν σε έπαιρνε τόσο καιρό, πάρε το χαμπάρι επιτέλους! Και στην τελική, ποιος σου λέει ότι θα σου σηκώσει το τηλέφωνο αύριο; Θα δει το νούμερο σου και θα σου το κλείσει στα μούτρα!
Δεν μπόρεσε να σκάσει, έπρεπε να αναφέρει όλες τις περιπτώσεις που θα μπορούσε κάτι να πάει στραβά. Και εμείς από την άλλη να κοιτάμε την Ναυσικά, αδύναμη να κάνει το οτιδήποτε, να χάνει την κάθε ελπίδα μπροστά από τα μάτια της για τον Γιώργο εκείνη την στιγμή. Στην τελική, ένας χαζογκόμενος ήτανε που είχανε βγει μία-δύο φορές, αλλά πως γυρνάς και λες όλα αυτά τα πράγματα στον φίλο σου, χωρίς να σε πειράζουν έστω και λίγο.
-Άσε που νομίζω ότι ήδη έχει την επόμενη...
Η Εύα εκείνη την στιγμή έδωσε, χωρίς δεύτερη σκέψη, το τελειωτικό της χτύπημα στην Ναυσικά , με έναν τόνο που άλλοι θα έλεγαν ότι το απολάμβανε αντί να νιώθει τύψεις
Γύρισε η Ισμήνη σήμερα από το μάθημα και μου είπε ότι σήμερα στην λέσχη είδε τον Γιώργο να κάθεται δίπλα σε μια άλλη φοιτήτρια και να τρώνε μαζί!
Ε και τώρα το παράκανε, πρέπει να επέμβω
-Ρε Ευάκι εσύ δεν ήσουν αυτή που γνώρισες και τα παιδιά στην αρχή;
-Αχ τι λες καλέ, μόνος του ήρθε ο Γιώργος και κανονικά ήθελε να μιλήσει σε εμένα αλλά εγώ τον έστειλα στην Ναυσικά γιατί ένιωθα ότι ταιριάζανε πιο πολύ
-Ε από μόνη σου το λες ότι ταιριάζουνε άρα
-Καλά ναι, είναι τέλειοι μαζί όσο και να ήθελε εμένα πρώτα
Ολοκλήρωσε την φράση της προσπαθώντας να κρύψει φανερά το κοροϊδευτικό της γέλιο
-Άρα αφού τα παιδιά είναι τόσο καλά μαζί εσύ γιατί κάθεσαι και λες ένα κάρο μαλακίες στην Ναυσικά και δεν αφήνεις το κορίτσι να χαρεί
Ο Μήτσος κράτησε το γέλιο του και με χτύπησε απαλά στο χέρι, ήξερε τι κάνω και γούσταρε άπειρα με την συνέχεια. Ταυτόχρονα, η Εύα ήταν έτοιμη να αντιδράσει πικρόχολα
-Καλά ρε Ορέστη λίγο χιούμορ δηλαδή δεν μπορούμε να κάνουμε; Και στην τελική μην είστε όλοι τόσο ευαίσθητοι, μια πλάκα κάναμε αμάν
Γύρισα να δω αν η Ναυσικά ήταν καλά, αλλά με κοιτούσε ήδη αυτή. Δεν μιλήσαμε, αλλά το βλέμμα της με ευχαρίστησε εκατό φορές παραπάνω από όσο τα λόγια της μπορούσαν
-Κι εσένα γιατί τόσο ενδιαφέρον ε Ορέστη μας; Χτυπήσαμε ευαίσθητο σημείο μήπως; Μας παράτησε το γκομενάκι; Για πες για πες τα νέα σου άντε
Τα παιδιά γύρισαν και την κοίταξαν όλοι με ένα βλέμμα απελπισίας, σαν να την λυπόντουσαν, αλλά εγώ συνέχισα να κάνω πλάκα μαζί της
-Αφού το είπες τώρα Κατερίνα μου... ήρθε η ώρα να το ξεσκεπάσουμε, έτσι δεν είναι το σωστό Μαρία;
-Ε;;;
Πήδηξε από την ψάθινη καρέκλα της τόσο ψηλά όσο ήτανε και έκπληκτη
-Ε ναι Μαράκι δεν αντέχω άλλο πρέπει να το πω
-ΤΙ ΝΑ ΠΕΙΣ;;;
Φώναζε η Μαρία δίχως να γνωρίζει ότι είναι μέρος της πλάκας, το καλύτερο όμως ήταν ότι ούτε οι υπόλοιποι είχανε πάρει χαμπάρι
-Παιδία εγώ και η Μαρία βγαίνουμε εδώ και δύο βδομάδες
-ΤΙ;
Ξεφώνισαν και οι 5 τους, σηκωμένοι όρθιοι και χτυπώντας τα χέρια τους στο τραπέζι
Και κάτι ακόμα!... Έχουμε κάνει και σεξ πάνω στο κρεβάτι σου Ναυσικά. Συγνώμη αλλά όπως θα θυμάσαι το κρεβάτι της Μαρίας έσπασε ή το σπάσαμε εμείς την προηγούμενη Δευτέρα...
Έριξα ένα πεταχτό βλέμμα στην Μαρία, άλλα δεν χρειαζόταν να φτάσω στην ίδια για να προσέξω τις χειραψίες και τις φωνές που πετούσε στο τραπέζι. Δυστυχώς όμως, όλοι οι άλλοι ήταν εντελώς απορροφημένοι από την ιστορία που ξεδιπλωνόταν μπροστά τους
Και επειδή έχεις ειλικρινά από τα ωραιότερα στρώματα που έχω ξαπλώσει αποφασίσαμε να σου κάνουμε και το δοκιμαστικό! Πολύ ωραίο παρεμπιπτόντως αν και τα ξύλα τρίζουν πολύ...
Γυρνάω τριγύρω μου και βλέπω την Εύα με το στόμα ανοιχτό χωρίς να μπορεί να σχολιάσει κάτι αλλά ταυτόχρονα με ένα γιγαντιαίο χαμόγελο μέχρι τα στρογγυλά αυτιά της, που θα μπορούσες να το διακρίνεις και από το άλλο δωμάτιο. Δίπλα της η Μαρία· χάζευα τις διάφορες αποχρώσεις του κόκκινου που είχαν αποκτήσει τα μάγουλα της, από το βαθύ κόκκινο του κρασιού που είχε πριν λόγω της ντροπής της μέχρι το φωτεινό κόκκινο πορτοκαλί του ήλιου που ήταν έτοιμος να σκάσει, επειδή κι αυτή έτοιμη το ίδιο ήταν, να σκάσει στις φωνές. Την Ναυσικά άναυδη, προσπαθώντας να μας κάνει κάποιες βασικές ερωτήσεις υγιεινής αλλά μη καταφέρνοντας να αρθρώσει λέξη, και τους δύο χαζούς φίλους μου από δίπλα, να προσπαθούν να σηκωθούν απ’ το βρώμικο πάτωμα που έπεσαν γελώντας. Πάντα μου άρεσε να αφήνω άφωνους τους άλλους, πάντα μου άρεσε αυτό το ένα βήμα παραπάνω, αυτή η ορμή αδρεναλίνης στις φλέβες μου, αυτή η τρομακτική σκέψη που πολλούς τους έφερνε αναγούλα αλλά εμένα εξίταρε. «Τώρα τι;». Αυτό ένιωθα ότι έφερνα πάντα στην παρέα και αυτό δεν σταμάτησε ποτέ να τους αφήνει έκπληκτους, ούτε και την τελευταία στιγμή. Ας γυρίσουμε όμως τώρα πίσω γιατί δεν έχουμε φτάσει καν στην Αρχή.
-Προφυλακτικό τουλάχιστον βάλατε ή πρέπει να πετάξω τα σεντόνια μου; Ναυσικά
-Μα καλά τόσο καιρό τα είχατε και δεν μου είπε κανείς τίποτα!; Εύα
-Λοιπόν εγώ λέω να πιούμε μια κούπα για το ζευγαράκι μας τον Ορέστη και την Μαρία! Νίκος
-Μα φυσικά, φυσικά γίνεται να μην το γιορτάσουμε αυτό; Μήτσος
-Ορέστη πες σε όλους εδώ και τώρα ότι τους πουλάς φούμαρα αλλιώς θα σκοτώσω κανέναν! Και η Μαρία...
-Εντάξει εντάξει, η Μαρία έχει δίκιο δεν είναι σωστό να σας λέμε ψέματα. Η αλήθεια είναι ότι μόνο πάνω στο κρεβάτι της Ναυσικάς πηδηχτήκαμε, το άλλο κομμάτι της σχέσης ήταν ψεματάκι για να μαγκώσει το Ευάκι μας
Δεν θα τους άφηνα και τόσο εύκολα να ξεφύγουν
-Ε;
Επιφώνησαν όλοι τους μαζί με απορία
-Πλάκα σας κάνω! Είδατε όμως πως ότι και να σας πω θα το πιστέψετε;
-Ναι θα το έχουμε υπόψη μας την επόμενη φορά...
Μουρμούρησε η Εύα δίχως να γνωρίζει
-Δηλαδή το κρεβάτι μου είναι αθώο;;;
Απόρησε η Ναυσικά με την πιο ανάλαφρη φωνή που μπορούσε να βγάλει
-Ναι καθαρό είναι το κρεβάτι σου Ναυσικά μου, μην σου πω έχει πιάσει και σκόνη από την πολύ αχρηστία...
-Καλό. Γελάσαμε.
Είπε λοξά η Ναυσικά στην Εύα, προσπαθώντας να μην την πειράξει το γεγονός, ότι η Εύα έλεγε για πρώτη φορά σήμερα την αλήθεια...
-Ε και τι να κάνουμε; Αφού το ξέρουμε όλοι ότι από αυτή την παρέα μόνο εγώ μπορώ και μιλάω στους όμορφους γιατρούς που έρχονται στο κυλικείο της σχολής μου.
Θα πρέπει να είναι τρελή, εάν νομίζει ότι θα αφήσω κάτι τέτοιο να γλιστρήσει χωρίς να την κάνω έστω και λίγο ρεζίλι
-Και σε ποια σχολή σπουδάζεις Ευούλα; Γιατί την τελευταία φορά που έλεγξα στο Παιδαγωγικό ήσουν όχι στην Ιατρική
-Σκάσε δεν ξέρεις.
Μου φώναξε, ενώ έστριβε το κεφάλι της αντίθετα απόαπό την αντίθετη πλευρά που ερχόταν την λογική που την ενοχλούσε, από την αντίθετη πλευρά που καθόμουν
Αφού όλοι οι γιατροί ξέρουν ότι στο Παιδαγωγικό έχει τις πιο όμορφες φοιτήτριες στα Γιάννενα!
-...
Περίεργη σιγή έπεσε στο τραπέζι εκείνη την στιγμή, άμα μπορούσα να το περιγράψω κάπως θα έλεγα πως ψάχνουν τα παπούτσια τους...
Αρχίζοντας να σιχαίνεται σιγά σιγά όλο το τραπέζι αυτή την μικροπρεπή ατμόσφαιρα που απλωνόταν, μου ήρθε ένα ντεζαβού. Κάθε βδομάδα οι ίδιες συζητήσεις, κάθε βδομάδα τα ίδια άτομα. Κάθε βδομάδα βγαίνουμε στο ίδιο μαγαζί, η ίδια παρέα και λύνουμε τα ίδια προβλήματα και γελάμε με τα ίδια αστεία, είναι αληθινό όλο αυτό, ή μήπως παίζουμε σε καμία τραγωδία; Τραγωδία ναι, διότι κομωδία αυτή η ιστορία σίγουρα δεν είναι
Όσο προβληματιζόμουν με αυτές τις απορίες που περιέπλεκαν την παρέα μας, οι υπόλοιποι 5 τελείωσαν το κρασί που είχαμε παραγγείλει, είχε πάει και αργά, οπότε με μια σφοδρή κίνηση, ο Νίκος σήκωσε το μυώδες χέρι του κάλεσε την σερβιτόρα για να πληρώσουμε. Έτσι πριν καν καταλάβω, καθόμουν μόνος στο τραπέζι του μαγαζιού βλέποντας όλους τους υπόλοιπους από το μπαλκόνι του δεύτερου ορόφου να είναι στην πόρτα. Γυρνώντας πίσω στην πραγματικότητα τινάζομαι από την καρέκλα μου, αρπάζω χαρτάκια φιλτράκια καπνούς και κινητό, και γυρνάω το σώμα μου κατευθύνοντας προς την έξοδο. Φτάνοντας στο ισόγειο, βγάζω το κεφάλι μου από την γωνία του τοίχου για να κοιτάξω εάν τα παιδιά με περιμένανε, βρίσκοντας δυστυχώς όμως μόνο την βρεγμένη ομπρέλα που έφερα μαζί μου στο χάλκινο τρυπητό καλάθι του μαγαζιού...
Αφήνω πίσω την στιγμιαία θλίψη που με τραβούσε πίσω στο τραπέζι μας, και ξεκινάω να βαδίζω προς την πόρτα. Μέσα στο άγχος και τις σκέψεις μου όμως, ένιωσα ένα χέρι να πέφτει πάνω στον δεξιό ώμο μου. Το μυαλό μου παγώνει και το κεφάλι μου γυρνάει ενστικτωδώς, βλέποντας ποιον άλλον από τον Νίκο.
-Άντε ρε πολύ ώρα έκανες. Τα παιδιά είναι έξω άλλα εγώ ήθελα να πάω στην τουαλέτα λίγο και είπα να σε περιμένω να κατέβεις. Όλα καλά;
-Ναι... Όλα εντάξει απλά δεν έβρισκα τον αναπτήρα μου
Μου έγνεψε κατανοητά και πήγε μπροστά να βρει τους άλλους
-Καλά δεν θα έρθεις;
Δεν μπορώ ακόμα να δικαιολογήσω γιατί εκείνη την στιγμή τα πόδια μου δεν με άφηναν να περπατήσω μπροστά, όμως ήξερα ότι όσο περίμενε ο κολλητός μου ο Νίκος, δεν μπορούσα να κάνω και πίσω...
-Άντε πάμε ρε μαλάκα, έχουμε αφήσει και τον Μήτσο έξω με τις άλλες. Θα πρέπει να τις έχει χαζέψει
Το χιούμορ του πάντα με έκανε να ξεχάσω τα προβλήματα στο κεφάλι μου, γι’ αυτό και μας θυμάμαι να γελάμε πάντα. Ή από τα αστεία μας ή από τις διάφορες μαλακίες που θα σκαρφιζόμασταν την ίδια στιγμή
-Έχεις δίκιο, πάμε να βρούμε τους άλλους έξω
Απάντησα στον Νίκο προχωρώντας μπροστά για να του ανοίξω την πόρτα
-Λοιπόν άντε γεια παιδιά χάρηκα που τα είπαμε και ελπίζω την επόμενη φορά να πιούμε και λιγάκι παραπάνω ε;
-Καλά ρε Μήτσο 100 ευρώ σε κρασιά δώσαμε ο άνθρωπος έχει και το όριο του πόσο ακόμα να πιούμε δηλαδή;
-Κανένα όριο κανενός ανθρώπου, έλα Ναυσικά αφού το ξέρω ότι μπορείς. Έβλεπα το ποτηράκι σου όλο το βράδυ μισό το γέμιζες, αντιθέτως από την συγκάτοικό σου φυσικα...
-Δεεεν Ηππια ΤΤιποτα, Χικ, καλά είμαι, Χικ...
-Άντε πάμε σπίτι Μαριώ, πριν ξεράσεις πάνω στην καλή μου τη φούστα
-ΜΜάλιστα
-Άντε την κάνουμε κι εμείς. Ορέστη με τον Μητσάρα θα πάμε για ένα ποτό στο rewind το μαγαζάκι μας, ψήνεσαι να ‘ρθεις;
-Άλλη φορά παιδιά είμαι για ύπνο κι εγώ
-Εγινέε τα λέμε τότε
Μείναμε δύο τότε. Εγώ. Και αυτή. Λίμαρε τα νύχια της με μια σιδερένια λίμα που είχε πάρει από μια boutique όταν είχαμε πρωτοέρθει εδώ. Ο ήχος των ξυσμένων νυχιών της πάντοτε με έκανε να αισθάνομαι ένα ρίγος. Δεν είχα άλλη ευκαιρία όμως, έπρεπε ή να την πιάσω να της μιλήσω τώρα ή να το ξεχνούσα για πάντα
Artwork: Παναγιώτης Ανανανιάδης
