Ταξίδι, ελπιδοφόρο

Με ευλάβεια καρτερώ.

Την ηλιόλουστη μέρα,

Δίχως θύελλες, σύννεφα και κύματα.

Που το καράβι της ζωής μου,

θα μπαρκάρει επιτέλους

απ’ το λιμάνι της ψυχής μου.

Θα ρίξει τα πανιά

και θα τραβήξει άγκυρα.

Για να σαλπάρει, για το

προ πολλού πολυπόθητο,

ελπιδοφόρο μου ταξίδι.

Μα ο ήλιος ποτέ ξανά δεν έστειλε,

την ζεστασιά των αχτίδων του.

Ο άνεμος ποτέ ξανά δεν σώπασε,

θύελλες και τυφώνες εξαπέλυε.

Η θάλασσα ποτέ ξανά δεν ηρέμησε,

Φουρτούνες και κύματα σήκωσε.

Η μέρα που καρτερούσα,

ποτέ δεν θα ερχόταν.

Μα δεν πειράζει.

Όρτσα τα πανιά, καπετάνιε.

Για το ταξίδι.

Και ας μην είναι, ελπιδοφόρο.

Artowrk: Νάντια Σαμπατάκου