Τι κοινό έχουν οι ανδροκτονίες και το straight pride;
Ο Ιούνιος, ο πλέον περασμένος μήνας, έχει ήδη σημαδευτεί με τρεις γυναικοκτονίες με το τελευταίο έγκλημα να λαμβάνει χώρα στη Δράμα. Συνολικά κατά τη φετινή χρονιά έχουν διαπραχθεί 8 γυναικοκτονίες έχοντας διανύσει μόλις το πρώτο μισό του έτους. Ο αριθμός των γυναικοκτονιών στην Ελλάδα παρόλο που παρουσιάζεται αυξημένος δεν είναι βέβαιο πως αντιπροσωπεύει μια πραγματική αύξηση καθώς δεν έχουμε επαρκή καταγραφή στοιχείων από τα προηγούμενα χρόνια. Πιθανή αιτία της αύξησης των στατιστικών μπορεί να είναι το γεγονός ότι πριν δεν υπήρχαν καν στατιστικά και αυτό γιατί ο όρος δεν ήταν τόσο διαδεδομένος. Ένας όρος που μέχρι και σήμερα αμφισβητείται από πολλούς με δικαιολογίες όπως “είμαστε πρώτα άνθρωποι και μετά οτιδήποτε άλλο” ή “αν θέλετε ισότητα σε όλα, θα πρέπει να θέλετε ισότητα και σε αυτό”. Μάλιστα, με αντίστοιχα προσχήματα περάστηκε και ο νόμος ο οποίος επιτρέπει και την 12μηνη εθελοντική στράτευση των γυναικών, μια “κατάκτηση ενός δικαιώματος” ή αλλιώς μια κακώς μελετημένη απόπειρα για δήθεν εξίσωση των δικαιωμάτων των δύο φύλων.
Πράγματι, είμαστε πρώτα άνθρωποι και ναι είναι γεγονός ότι ιδανικά θα θέλαμε (εμείς, οι υπερασπιστές της ισότητας) να εξισωθεί το φυλετικό χάσμα ο όρος γυναικοκτονία δεν είναι ένας όρος που δημιουργήθηκε για να θυματοποιήσει τις γυναίκες αλλά ένας όρος που δημιουργήθηκε για να υπερασπιστεί την αδικία την οποία καθημερινά αντιμετωπίζουν. Δεν είναι μια άλλη εκδοχή του: “έχω ένα παιδί και ένα κορίτσι”
Για όποιον μπορεί να μην γνωρίζει την ακριβή σημασία του όρου μπορεί να μάθει περισσότερα εδώ για ό,τι έχει να κάνει με τις γυναικοκτονίες στην Ελλάδα.
Ένας συχνός αντίλογος απέναντι στη χρήση της λέξης “γυναικοκτονία” όταν περιγράφεται η δολοφονία μιας γυναίκας είναι το “άρα υπάρχουν και ανδροκτονίες έτσι; Ισότητα” ο οποίος μπορεί να προκύψει είτε από αμάθεια και σε άλλες περιπτώσεις μπορεί να είναι απόρροια σεξιστικών και μισογυνηστικών πεποιθήσεων. Ωστόσο, κάπου εδώ να πούμε ότι ο όρος ανδροκτονία υπάρχει, αλλά περιγράφει κάτι τελείως διαφορετικό. Σας παροτρύνω να διαβάσετε τη σημασία της λέξης εδώ, αλλά αδυνατώ να καταλάβω γιατί τη στιγμή που γυναίκες δολοφονούνται από τους πρώην ή νυν συζύγους τους σε ανησυχητικό βαθμό, το να μην σε απασχολούν και τόσο οι ανδροκτονίες σε κάνει “φεμιναζί” και “μίσανδρη”.
Σε άλλα νέα, ο Ιούνιος είναι και ο μήνας του Pride, το αγγλικό “Pride month” ένας μήνας που παγκοσμίως γίνονται εκδηλώσεις, δράσεις και πορείες με σκοπό την κατοχύρωση των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων. Ναι, ακόμα και αν δεν υπάρχει νομική διάκριση μεταξύ Κουίρ και Ετεροφυλόφιλων ατόμων (στις χώρες της “δύσης” γιατί αυτό δεν είναι καθόλου δεδομένο παγκοσμίως) υπάρχουν κοινωνικές διακρίσεις, ομοφοβία, τρανσφοβία και όλα αυτά τα “woke” που τόσο “κουράζουν” μερικούς ανθρώπους. Ένας από αυτούς τους ανθρώπους ήταν και μια 19χρονη φοιτήτρια η οποία σε εκτενέστατο βίντεο που ανάρτησε στο tik tok μίλησε για το πως θεώρησε ότι στην πορεία για το pride θίγεται την θρησκεία της και πως τα Κουίρ (ή αλλιώς τζαλεμένα όπως τα αποκάλεσε) άτομα περιθωριοποιούν τον εαυτό τους. Παράλληλα, στην πορεία του Pride στην Θεσσαλονίκη ένας άνθρωπος ντυμένος ιερέας (έχει μείνει αδιευκρίνιστο το αν πράγματι ήταν κληρικός) εμπόδισε με το σώμα του τη ομαλή διεξαγωγή της πορείας καθώς ξάπλωσε στη μέση του δρόμου με αποτέλεσμα να σταματά την διέλευση οχημάτων. Τέλος, στην Αλεξανδρούπολη έγινε πορεία “family pride” ως αντίποινα στο “Gay Pride” με συνθήματα όπως “οικογένεια είναι μια και είναι ιερή, μάνα πατέρας και παιδί” καθώς είναι ηλίου φαεινότερο πως η ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα έχει πρόθεση να διαλύσει κάθε παραδοσιακή οικογένεια εκεί έξω και να εμφυτεύσει το μικρόβιο της ομοφυλοφιλοσύνης στα μυαλά των ανίδεων χριστιανοελληνόπουλων (για λόγους τυπικούς εδώ θα πω πως ειρωνεύομαι, αν και έχω πίστη στους αναγνώστες).
Έτσι λοιπόν έχουμε τις ανδροκτονίες, το family pride και πολλά ακόμα παραδείγματα αντιδράσεων σε ενέργειες και κινητοποιήσεις που αφορούν την προστασία μιας ευαίσθητης κοινωνικής ομάδας (και όχι μειονοτητας γιατί οι γυναίκες καθόλου μειονότητα δεν είναι). Άλλα παραδείγματα είναι το “all lives matter” ως απάντηση στο “black lives matter”, το “για την Κύπρο όμως δεν λέτε τίποτα” ως απάντηση στο “Λευτεριά στην Παλαιστίνη” ή το “ναι αλλά για την Μαρφίν δεν μιλάτε” στο “δεν ήταν δυστύχημα ήταν έγκλημα” για το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη.
Όλες αυτές οι αντιδράσεις είναι ένα είδος άμυνας των “μη-περιθωριοποιημένων” οι οποίοι νιώθουν απειλή τη στιγμή που φωτίζεται οποιοδήποτε ζήτημα τους κάνει να νιώθουν κάπως άβολα. Οι άνθρωποι εκ φύσεως έχουμε την τάση να θέλουμε να ανήκουμε σε ομάδες. Όταν οι ομάδες που ανήκουμε παύουν να αποτελούν το επίκεντρο της προσοχής νιώθουμε πως στερούμαστε κάτι και ακόμα περισσότερο όταν οι “αντίπαλες” ομάδες από τις δικές μας προβάλλονται περισσότερο νιώθουμε απειλή.
Το οξύμωρο είναι ότι πιστεύω ότι και οι δύο πλευρές, για παράδειγμα και οι διοργανωτές του “Gay Pride” όσο και οι διοργανωτές του “family Pride” συγκλίνουν στο εξής ένα σημείο: Κανείς από τους δύο δεν θα ήθελε να γίνεται το gay pride. Όπως και καμία φεμινίστρια δεν θα ήθελε να τις λέει γυναικοκτονίες. Γιατί δεν θα ήθελε να χρειάζεται να τις αποκαλέσει γυναικοκτονίες. Γιατί οι ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα θα ήταν ιδιαίτερα χαρούμενοι αν δεν χρειαζόταν να αγωνιστεί για την κατοχύρωση των δικαιωμάτων της και την καταπολέμηση του υβριστικού λόγου ή των βίαιων επιθέσεων. Αναγνωρίζω ότι ίσως τα κίνητρα να διαφέρουν στον αντίλογο αλλά ο στόχος παραμένει ίδιος.
Η λύση για την πραγματική ισότητα μεταξύ των φύλων λοιπόν, αγαπητέ υπερασπιστή των ανδροκτονιών, δεν είναι να μην λέμε τις γυναικοκτονίες, γυναικοκτονίες αλλά να μην τις διαπράττουμε. Αυτό θα πει ισότητα όχι το να αγνοούμε τον μισογυνιστικό χαρακτήρα ενός εγκλήματος. Νόμιζα ότι ήταν προφανές. Ίσως έκανα λάθος.
(Σημείωση: κατά τη διάρκεια σύνταξης αυτού του άρθρου διαπράχθηκε άλλη μια Γυναικοκτονία στη Λεμεσό της Κύπρου)
Artwork: Νάντια Σαμπατάκου
